terug

 

Muziekje erbij ?

                                                                                                

Kan de muziek invoegtepassing niet maken

( Hieronder de Route (inzoomen uitzoomen schuiven alles kan)


Grotere kaart weergeven

Met de motor een rondreis door Marokko. Dat leek ons toch wel een uitdaging, rijden door een Afrikaans continent. Martijn Ter Wiel heeft als vrijwilliger en met ondersteuning van de KNMV deze reis bedacht en uitgewerkt. Meinte Hoekstra heeft als vrijwilliger Martijn geassisteerd tijdens de reis.

 

Onze reis begint en eindigt in Madrid. De eerste dagen rijden we langs interessante Spaanse steden en door natuur parken. Via de dagboot over de straat van Gibraltar komen we aan in Marokko. In Marokko gaan we via de weg die langs de Atlantische oceaan ligt naar Agadir.

Hier gaan we via het Atlas gebergte en Sierra gebergte met de nachtboot weer terug.

 

Zondag 8 mei

 

We hebben ervoor gekozen naar Madrid te vliegen en de motor per vrachtwagen naar Madrid te laten vervoeren. Een heel relax begin van de reis. Je komt met de taxi van het vliegveld naar het Hotel daar staat de vrachtwagenchauffeur de motoren uit te laden. Helemaal perfect.

De groep bestaat uit 50 personen, waarvan twee dames een gedeelte van de reis achterop gaan.

Ze vliegen in Casa Blanca aan en gaan een week later in Fes weer op het vliegtuig naar huis.

Veel motorrijders kennen we nog van eerdere motorreizen. Het is dan ook leuk om elkaar weer te zien en te begroeten. Naast Hans en mij (Annemarie) als Harleyrijders is er nog een deelnemer met een Harley en dat is Hans met een Electra Glide. De andere motoren zijn voornamelijk Japanners en Duitsers.

De oudste deelnemer is Frans 78 en de jongste is Martijn 32.

Samen met onze motorvrienden Martie en Regina gaan we deze motorreis beleven. Bij aankomst in het hotel in Madrid is het rond de klok van 14.00 uur, we zijn vanaf 06.00 uur in touw dus iets te eten zou wel lekker zijn. We lopen bij het hotel het hoekje om en vinden daar een eenvoudige eetgelegenheid, jam, jam aardappelen met Ollie olie ( knoflooksaus) en gebraden kippenboutjes. Het was heerlijk maar de knoflook rook en proefde je nog de volgende dag. In het cafeetje naast het hotel stonden de bierpullen in de diepvries.

Kun je je voorstellen hoe dat eruit ziet en smaakt? Z’n lekker bevroren vers getapt bier, OEF dat was nog eens de vakantie goed beginnen.

                              

Maandag 9 mei  Madrid – Merida  390km.

 

Zo daar gaan we dan een mooie tocht door Park National Cabaneros. Het was inderdaad mooi maar wat een slechte weg hobbel, hobbel, bobbel, bobbel. We beleven van alles, recht voor Regina’s motor steekt een hert over. De hagedissen schieten over de weg de berm in, nadat ze de trillingen voelen van onze voorbij denderende stalenros. Een slang die ligt te zonnebaden op het asfalt is te laat en wordt door een motorduivel plat gereden, uch,  jakkie.

Op een stil weggetje met een mooi uitzicht stoppen we om van alles even te genieten. Langs de weg groeit en bloeit rijkelijk de lavendel, brem, mimosa, oleander, rozemarijn en wilde rozen. We zien parelhoenders weg schieten en snuiven de geuren van de natuur op. Wat is het hier puur. Als we in de ochtend om 8.30 uur aan rijden is het 12 graden dus niet zo warm maar op het einde van de dag is het 32 graden, puf, puf. Onderweg zien we ook ooievaars, op iedere elektriciteitsmast zit wel ‘n nest met jonge erin. Gelukkig weet ik inmiddels waar de kiendjes vandaan komen, anders zou ik er toch maar met een benauwd gevoel langs zijn gereden. We komen bij Toledo aan en gaan via hele smalle straatjes vrij stijl omhoog naar een prachtige ouwe kerk (Kathedral Primada). De bewoners in de smalle straatjes steken hun hoofd buiten de deur om eens te kijken wat er voorbij dendert. Heel vroeger waren het de Romeinen die hun stad veroveren maar nu een stel motorduivels die het heel braaf komen bezichtigen. Om 16.30 uur komen we aan bij het hotel en drinken eerst een “pilske” want we hebben dorst, dorst. Er was iets niet goed gegaan met het bespreken van het diner, dus met zijn alle elders naar een terras gegaan en daar heeft Martijn en Meinte voor allerlei pizza’s gezorgd. Heel goed opgelost en het smaakte heerlijk. Met dit warme weer maar eens gekoelde witte wijn geproefd en dat beviel me goed, lekker fris. Toch maar op tijd naar bed morgen weer een drukke dag.

Dinsdag 10 mei  Merida – Sevilla  294 km.

 

Het belooft een prachtige dag te worden met een temperatuur tot 32 graden, dus de wintervoering kan eruit. Goed en wel de stad uit, rijden we langs een bouwval met wel 40 á 50 ooievaarsnesten erop. We worden verrast met een prachtig uitzicht op en berg met een ruïne erop. Het lijkt wel Monument Valley.  Spectaculair zijn de cactussen met hun gele bloemen. We rijden door Park National Siërra Norte de Sevilla. Het asfalt is een lust voor het oog met heerlijke lange bochten. Ik noem zulke prachtige motorwegen Tante Veronica wegen.

Je moet het heel slepend zingen dat verhoogd het genieten van de dag.

“Mijn tante Veronica speelt mondharmonica,

en ze lachte zich kriek want ze hield van muziek, en ze speelt magnifiek “

In het nationaal park zien we gieren boven een rots zweven

 “ook wel vet om z’n grote vogel te zijn”

Verder rijdend ligt er een hert dood op de weg, aan gereden door een auto. Als er zoveel wild zit is een aanrijding natuurlijk niet zo vreemd. We zijn op tijd in Sevilla en gaan dan ook de stad bekijken. De Kathedraal Maria de La Sede is het grootste kerkgebouw van Europa na de Sint Pieter in Rome en de ST Paul Kathedraal in London en de grootste gotische kathedraal ter wereld. Het was zeer de moeite waard Sevilla is een prachtige oude stad.

We drinken lekker Sangria op een terras en genieten van het goede in het leven.

 

Woensdag 11 mei  Sevilla – Algeciras  288km.

 

Zo daar gaan weer verder naar het zuiden door Parque Natural Siërra De Grazalema  één van de nationale parken in het Siërra gebied, maar de dag begint een beetje spannend. Regina die de hele vakantie voor me rijdt denkt tegelijk met haar man Martie onder de slagboom door te rijden. Ai, gelijk na Martie gaat de slagboom naar beneden. Het ging maar net goed. Maar Regina is er niet ondersteboven van en denkt bij zich zelf “ och ik heb toch een helm op “.

Harley rijder Hans heeft stukken met zijn Electra Glide, hij vermoede bobine kapot maar de rubbertjes van de carburateur zaten los dus het euvel was vrij snel opgelost.

Dan een Honda waar de remmen niet goed van werken, en bij Martijn was de accu stuk van de motor dus die word ook vernieuwd.

Wij rijden met vieren door de prachtige natuur en genieten weer met volle teugen van vele bochten en bloeiende brem en mimosa. We rijden door dorpjes Los Angeles en Tequila.

Hele kuddes schapen komen we tegen in de bergen, en de gieren zweven in de lucht zoekend naar een kadaver. We krijgen als toegift nog een bui regen en ritsen snel de regenvoering in de jassen. Uiteindelijk zien we het bord ‘Gibraltar” en rijden naar het zuidelijkste puntje van Europa “Europapoint”.

Voor we daar zijn moeten we nog door een tunnel, en wat zien we in die tunnel?

Een neger met in beide oren een vinger. Ik proestte het uit van het lachen, last van de herrie zeker. Deze avond hebben we het diner in buffet vorm erg lekker en gezellig. Aan de late kant onder de lakens dromen we over onze belevenissen.

Donderdag 12 mei  Algeciras – Tanger  300 km.

 

Deze dag begint als de triller “De lift”. We staan met 6 man in de lift en die blijft hangen.

We kloppen en roepen maar gelukkig breekt het personeel de deuren open en wij moeten er één voor één uit springen vanaf anderhalve meter hoogte. De lift was wel berekend op zes Spanjaardjes maar niet op 6 Hollanders. Gelukkig gered kunnen we op weg naar de veerboot. Na de bootovertocht, de enclave Ceuta en de douane kunnen we Marokko in rijden.

De hoofdstad is Rabat en de grootste stad is Casa Blanca, Er wonen 34 miljoen mensen, en de overheersende godsdienst is de Islam, maar het land kent ook een percentage christenen en joden. Arabisch is de officiële taal en Frans de is de tweede taal, ook wordt er Spaans en de Berbertalen gesproken. Marokko is een monarchie en sinds 1999 is Mohammed VI de koning van Marokko, die als hoofd doel heeft gesteld Marokko in een snel tempo economisch gezond en sterk te maken. Het land is doordrenkt van cultuur, en de Berbers leven zeer traditioneel. Marokko is rijk aan unieke plantensoorten, mede door het Mediterrane en Atlantische klimaten.

In het noorden zie je kurkeiken, langs de kust exotische vegetatie zoals de casuarina, eucalyptus, citrus, loquat en acacia. Op de vochtige grond zijn er uitgestrekte weiden, en boomgaarden met citrusvruchten en venkeltuinen. Marokko kent ook een gevarieerde fauna, zoals panters, jakhalzen, vossen en gazelles. De bodem van Marokko is rijk aan mineralen. Het land is na de USA en China de derde grootste producent van fosfaat. Er zitten nog grote hoeveelheden niet geëxploiteerde mineralen in de bodem. Fosfaatsteen kan op vele manieren worden omgezet naar “downstream” chemicaliën. Daarnaast wordt er in Marokko onder andere koper, kobalt, antracietkool, zilver, goud, ijzererts, zink en mangaan gewonnen.

 

Maar wat een openbaring de Marokkaanse wereld. Overal een drukte van belang, alles wordt in een kruiwagen vervoerd, en de vrouwen hebben fel gekleurde kleding aan. Hoofddoek op het hoofd en daar boven op een strooien hoed. Het lijken wel Peruaanse vrouwen. Het ziet er allemaal heel vrolijk uit. De eerste 65 km is een onverharde gravel weg langs de kust. Het uitzicht is prachtig over de Middellandse zee. Er werd hard gewerkt om er een mooie geasfalteerde weg van te maken, maar nu was het zwaar klote en erg vermoeiend. Na 65 km gaan we het binnenland in en komen door kleine dorpjes vol stof gravel en kuilen in de weg.

We krijgen gelijk wel een indruk van Marokko en zien vooral de ezel als last dier.

Tjonge tjonge wat een geiten pad vandaag. Mannen met een soort monnikkleed en punt muts aan en een lange grijze baard zitten op de uitkijk op een centraal punt in het dorp. Ik vraag me af wat hun taak toch zal zijn. De natuur is prachtig met vooral rood gesteente bergen en watervallen. De wc’s worden hang wc’s en de hygiëne is echt effen door bijten. Dan als we eindelijk weer op asfalt rijden gaat Martie die voor rijdt onderuit op dieselolie op de weg. De motor tolt in het rond op  zijn zij en Martie draait op z’n stuit in het rond tot stilstand. Gelukkig klapt de motor en Martie nergens tegen aan en komt er geen achterop komend verkeer aan. Martie staat meteen weer op en zegt helemaal niks te mankeren. De motor zetten we overeind en we bekijken de schade. Alleen de spiegel wat los en uiteraard de volledige zijkant beschadigt. Er is niks kapot wat het rijden belemmerd, dus gelukkig kunnen we onze tocht hervatten. We waren natuurlijk allemaal flink geschrokken en even gaat het nog door ons heen wat als de schade aan lijf en leden erger was geweest. We komen door het blauwe stadje Chefchaoen. Veel huizen zijn hemelsblauw geschilderd en als er het heldere berglicht op schijnt geeft dit een magisch beeld, met op de achtergrond het rifgebergte. We komen vandaag pas om 19.00 uur bij het hotel aan erg moe en helemaal onder het stof. De tijd zetten we één uur vroeger op Marokkaanse tijd. We hebben genoeg te ventileren over deze eerste heftige over Marokkaanse wegen afgelegde motortocht. Het was erg gezellig in dit hotel maar zijn toch vroeg naar ons mandje gegaan, we waren erg moe.

 

Vrijdag 13 mei  Tanger – Casa Blanca 365 km.

 

Nou daar gaan we weer, wat zal deze dag ons brengen. De eerste 100 km veel afval langs de weg en nieuwe aanbouw. Vooral groenten en nootjes worden langs de weg verkocht. We zien dromedarissen en ezeltjes, nog geprobeerd te pinnen maar dit lukte niet. “Ezeltje sterk je”

maar er kwam niks uit. Martie had totaal nergens last van na de val van gisteren, gelukkig maar. We kiezen ervoor om via de snelweg om Tanger heen te rijden. Het was warm en allen moe van het onverhard rijden van de vorige dag. De laatste 100 km langs de kust was niet echt spectaculair, veel aanbouw en afval. Een uitzicht punt de “Mohammedia Kaap” over de Atlantische oceaan was niet bijzonder. In de stad Casa Blanca is het erg druk en bloed heet dit was echt afzien. Achteraf maar goed dat we de snelweg hebben genomen. We horen van andere motor rijders dat ze veel door mul zand moesten rijden en er vele een paar keer zijn gevallen. Die avond lopen we een plaatselijke souk in, en verbazen ons wat ze wel niet allemaal verkopen. Vis ligt gewoon op de grond te koop. Hans koopt voor 5 euro een T-shirt van Hardrock café Marrakech in Casa Blanca.

 

Zaterdag 14 mei  rustdag Casa Blanca.

 

Lekker uitgeslapen tot 9.00 uur en om 9.30 uur ontbijt. Dat was toch wel fijn want anders staan we om 7.30 uur op en om 8.00 uur ontbijt en voor 9.00 uur op de motor.

Wat gaan we doen vandaag? Allereerst naar Hassan 11 moskee die plaats biedt aan 25.000 gelovigen. De op één na grootste Moskee ter wereld. Op de Esplanade voor de moskee kunnen 80.000 mensen zich verzamelen. In dit gebouw bereikt de traditionele Marokkaanse architectuur gecombineerd met technologisch kunnen een hoogtepunt. Ongeveer 3.000 arbeiders hebben het gebouw opgetrokken en de minaret is met 200 meter de hoogste ter wereld. Het dak kan geopend worden, waardoor het gebouw in ongeveer 3 minuten omgetoverd kan worden in een prachtige patio. Het bezichtigen van deze moskee is zeer de moeite waard, we hebben ons echt zitten vergapen. In het boekje van Marca Polo stond een tip om te gaan lunchen in “Ricks café“. Toevallig kwamen we al wandelen dit café tegen dus hier lekker een vertrouwd smakende hamburger op. Er is een Harleydealer in Casa Blanca dus daar moeten we zeker even naar toe. Met een taxi er naar toe, met een Mercedes met vijf ton op de teller en een achterbank die verdacht veel als houten plank aanvoelt en zelf gemaakte leuningen van robuust hout. Daar aangekomen zijn we net één uur te laat, maar och het ritje met de taxi was wel lachen. Terug in het hotel een middagdutje gedaan en voor het diner weer terug gegaan naar “Ricks café” want dit was wel erg goed bevallen. We eten er met Martie, Regina, Leen, Lia, Hans en ik. Geiten kaas met vijgen, gebraden eend met tijm en een heerlijk ijsje met frambozen. Een extra toetje kregen we op weg naar het hotel, een heftige onweersbui.

Zondag 15 mei Casa Blanca – Safi  250 km.

 

Safi stad van de pottenbakkers. He, altijd weer een lekker geluid als ik mijn stalenros weer hoor lopen. Rijdend met nog een laatste blik op de moskee verlaten we Casa Blanca. Het is vandaag één doorgaande weg naar Safi met mooie uitzichten over de Atlantische Oceaan.

Op een gegeven moment bestaat de kust uit kliffen die uitmonden in zee. We drinken koffie in Azemmour een stad die prachtig aan de oever van de Oum Er-rbia rivier ligt. We nemen een kijkje in de medina binnen de stadsmuren. Het is of de tijd heeft stil gestaan. De vrouwen voelen aan een levende kip of hij goed bevleesd is voor dat ze hem kopen. Een ouwe man zit hurkend rozemarijn in kranten gewikkeld te verkopen. Verse kruiden uit de natuur worden op de markt verhandeld. De vrouwen hebben allerlei kleuren sjaals, jurken en omslag doeken aan. De handen zijn beschildert met Henna, al met al een kleurrijk schouwspel.

Vanuit een terrasje genieten we van het uitzicht op de ouwe stad en drinken een wel heel sterk bakkie koffie. Verder rijdend zien we veel koeien schapen en ezels langs de weg, hè wat zie ik nou? De voorpoten van de dieren zijn met ongeveer 60 cm speling aan elkaar gebonden. Op die manier kunnen de dieren er niet te hard van door gaan. Verrekte slimme Marokkaan, ik zeg maar zo, wie niet vlug is moet slim zijn. Het sociale gebeuren speelt zich langs de doorgaande weg af. Mensen praten er met elkaar, of ze handelen en de kinderen spelen met elkaar. Vaak proberen ze een lift te krijgen, het is dan ook niet raar dat een auto met laadbak propvol mensen zit. Er wordt ook volop riet gesneden langs de weg waar hutjes van worden gebouwd waar mensen in wonen. Dan ineens draait een man met een bos riet om, recht voor de motor, oef dat ging maar net goed. De bevolking is heel vriendelijk, zwaaien en lachen ons allemaal toe. De route lijdt ons naar een uitzicht punt “Bedouzza kaap” maar het erbij gelegen restaurant is leeg en verlaten. Veel projecten zijn half afgebouwd en verlaten, oorzaak? het geld op!! Je ziet een duidelijk contrast tussen arm en rijk, wat toch in harmony  naast elkaar leeft. Het landschap bestaat uit vlaktes met rotsstenen. Bij het hotel aankomend nemen we een heerlijke verfrissende duik in het zwembad. Het bezoeken van de pottenbakkerswijk slaan we over, de verleiding om effen niks te doen is groter.

Maandag 16 mei  Safi - Agadir  325 km.

 

Wat een prachtige dag vandaag. We rijden op een mooie landweg en het is er hartstikke druk met locale bevolking. Vele met paard en wagen volgepakt met van alles en nog wat. Gras, groenten, sinasappelen, melk, water, meloenen enz. enz. Ook mensen lopend met de ezel, op weg naar de markt. Iedereen zwaait lacht en maakt met hun handen het vredesteken naar ons. Wat een hartelijke en vriendelijke mensen. De prachtige kleuren van de kleding van de vrouwen valt weer op, het is vaak koraal rood en of aqua blauw. De mannen hebben vaak een Djellebah (jurk) aan. Ook de auto’s met laadbak doen weer goede dienst als taxi voor de locale bevolking. De natuur begint ruiger te worden met hoge bergen, rotsen en grotten. De kleuren in het landschap zijn heel divers, rood, geel, groen, zwart, wit en alle kleuren ertussen in. Langs de kust zien we op een parkeerplaats dromedarissen die graag met ons op de foto willen, tegen betaling natuurlijk. Later zien we veel dromedarissen grazen met de Atlantische oceaan als achtergrond, wat een plaatje. We rijden door dorpjes vlak langs auto’s af. “Och geirem“ de ouwe gebakjes kunnen het trillen van de Harley’s niet aan. Overal waar wij langs komen gaat het alarm af. Jan de eigenaar van een BMW motor was achter gebleven in Casa Blanca de motor is gemaakt maar later blijkt dat het niet veel geholpen heeft ( lekkende voorpoot). Deze mensen komen nu wat hobbelend rechtstreeks naar Ouazazate gereden, waar de rest morgen naar toe rijd. In Agadir hebben we een prachtig hotel aan het strand. Er is van alles te doen o.a. ook een nachtclub.

Op advies kunnen we de motoren beter op een andere plek neer zetten vanwege het nachtelijk bezoek. Tijdens het verzetten van de motor beweegt Jan Visser zich erg ongelukkig en breekt zijn sleutelbeen. Heel erg sneu, maar helaas moet Jan zijn reis afbreken en met het vliegtuig naar huis. Agadir is erg in trek bij toeristen dit komt omdat het vlak aan een breed zandstrand ligt en het klimaat heerlijk is.

Dinsdag 17 mei  Agadir – Ouarzazate  385 km.

 

De route van vandaag leid ons naar het binnenland van Marokko. We gaan het Atlas gebergte in. De Anti Atlas is een van de in Marokko gelegen gebergtes als deel van het Atlas gebergte.

De Anti Atlas strekt zich uit van de Atlantische oceaan in het zuidwesten tot het noordoosten ter hoogte van Ouarzazate. In het zuiden begrenst het gebergte de Sahara, de grootste zandwoestijn op aarde. Ter hoogte van Ouarzazate wordt het bergmassief doorsneden door de vallei van Draa, die in het zuiden begint. Er liggen veel zwerfkeien en de contrasten zijn verbluffend: er stroomt water op de meest afgelegen plaatsen dat heldere bassins vormt. De weinige dorpjes bestaan uit enkele platten kleine huisjes. Huizen worden afgesmeerd met een mengsel van water, stro en zand uit de omgeving. Het gevoel we maken deel uit van een Bijbels verhaal welt in me op. Josef en Maria komen in mijn fantasie voorbij. Het is werkelijk adembenemend mooi, vooral allerlei aarde tinten zien we, en we rijden over hoogtes van ± 1.800 meter. We rijden over de Tizi-Taghatine bergpas (1886 meter), over Tizi-n-Irhsane bergpas en als laatste deze dag over Tizi-n-Bachkoum bergpas (1.700 meter).

Het kostbare kruid saffraan groeit boven op de hoogvlaktes. Boven op de vlaktes zien we veel bergvolk ( Berbers) met hun schapen. Ze hebben heel provisorisch tenten gebouwd waar ze in leven. Al heel snel kwamen ze naar ons toegelopen voor geld. Een aantal herders die met hun dromedarissen op de hoogvlaktes aan het grazen waren reageerde wel erg agressief als je foto’s maakte zonder te betalen. Een ezel die schrikt van de voorbij denderende Harley’s zet het op een rennen. Ondanks dat zijn voorpoten waren vastgebonden galoppeerde hij aardig. De herder rende er in zijn djellaba achteraan. Ik heb de herder nog even aangemoedigd maar heb uiteindelijk toch maar gekozen voor het hazenpad. He wat zie ik nou, een boom vol geiten, dat ziet er grappig uit. Geen berggeit maar een boomgeit. De lunch is heerlijk vandaag Tasine (stenen schaal met puntdeksel met een gat erin). Hier zit kip, lams of rundvlees in met er omheen gelegd stukken groenten en aardappelen. Rijkelijk gekruid met rozemarijn, kokuma, koriander en dan wordt het op de kachel gaar gestoomd. Ook bij het avondeten worden er in buffetvorm allerlei tasine’s opgediend met allerlei rauwkost erbij. De rauwkost is heerlijk in Marokko, trouwens de hele Marokkaanse keuken is een aanrader, fantastisch. Hans haalt een auto links in op een landweg, tegenovergesteld komt een brommer aan. De berijder zie je denken, OOOOOO die motor is wel heel erg breed, en hij gaat hevig wiebelend Hans voorbij, Mister Bean. Echt een komisch tafereel. We komen nog langs filmstudio’s waar o.a. Gladiator, The Mummy en Napoleon is opgenomen. Ouarzazate wordt ook wel “Hollywood van Marokko” genoemd. Deze dag wordt afgesloten met veel gebabbel en hier en daar een mop, waar we veel lol om hebben.

Woensdag  18 mei  Ouarzazate – Marrakech  340 km.

 

De dag begon met regen en we hadden de keuze om eerst naar de Georges des Dades kloof te rijden. Een mooi berglandschap en tussen een bergkloof rijdend heel veel haarspeldbochten bedwingen. Terugkomend kom je weer in Ouarzazate en vervolg je de weg naar Marrakech. Dit was in totaal 280 km extra, maar wij kiezen ervoor rechtstreeks naar Marrakech te rijden. Martie en Regina gaan wel naar de kloof en wij rijden met Gerard en Mieke (Gold-Wing 1800) naar Marrakech. Maar wat gebeurd er, we rijden verkeerd en realiseren ons na 57 km dat we op de weg naar de kloof zitten. Jammer dat het regende want het uitzicht was prachtig net de Grand Canyon in het klein. Enkele keren moesten we door vrij diepen plassen rijden, tjoeoe dan word je nat. Toen we weer terug waren in Ouarzazate was het droog en begon het zonnetje te schijnen. We beleven een prachtige tocht door de bergen. Het landschap bestaat uit allerlei kleuren, de wegen zijn goed met veel bochten. We vergapen ons werkelijk op het landschap. Overal in de bergen zijn kleine kraampjes die net op een afgrond staan vol met souvenirs. Beeldjes gemaakt van steen uit de bergen en stenen die van binnen bedekt zijn met allerlei kleuren steen, rood, blauw en paars.

We stoppen om te lunchen maar het ziet er niet zo uitnodigend uit de tasine, dus we kopen maar verpakte koekjes. We vragen aan de locale bevolking hoever de benzinepomp is, want ik begon hem aardig te knijpen. Over 25 km, nou dat hopen we dan maar want zoals ik het inschat kan ik hooguit nog maar 35 km rijden. De motoren zien er vreselijk uit van de regen en het rode woestijn zand. De motor van Hans loopt niet lekker en bij het hotel aankomend de luchtfilter los geschroefd, er kwam veel water uitgelopen hopend is dit de oorzaak. Bij ons heb je een merel die heel mooi fluit maar hier een bruin zwart vogeltje met een kuif die heel erg zijn best doet om ons met zijn gezang te begroeten in het hotel. Hans zijn koffers werden naar de kamer gebracht dit vond Hans wel lachen, terwijl ik zelf de koffers moest dragen.

Donderdag 19mei  rustdag Marrakech.

 

Lekker een dag niet op de motor en de stad bezoeken. Marrakech is één van de vier koningssteden en gelegen aan de voet van de Hoge Atlas. We gaan met de hop op en de hop af bus eerst een rondje maken door de stad. Dan gaan we het centrale plein van de stad “Djemaa el fna” bezoeken. De historische kern (de medina) van de stad is door Unesco in 1985 tot werelderfgoed verklaard. Overal op het plein zijn kraampjes met koopwaar en er zijn allemaal kleine steegjes met van alles en nog wat te koop. Iedereen verdient aan elkaar, vooraan de steegjes probeert de locale tipgever zich als een soort gids aan je vast te klampen. Hij vraagt wat je zoekt en loods je door de desbetreffende koopwaar. Als je daar dan iets koopt krijgt hij hier wat geld voor. Op het plein kun je voor 4 dirham (40 eurocent) een vers geperst glas sinasappelsap kopen. Ook zie je op het plein slangenbezweerders en jongens met aapjes aan een ketting (vreselijk om te zien). Regina wordt verleid om een henna tekening op haar hand te laten zetten. Heel kunstig, hoe mooi en snel de gesluierde vrouw dit doet. Er wordt veel aangedrongen om toch maar wat te kopen. Hans onderhandelt over een horloge een “ST Jacobs & Co” maar hij biedt zo laag dat de Marokkaan vraagt of hij crazy is, maar uiteindelijk komen ze tot elkaar en wordt de deal gesloten. De kooplui proberen in gebrekkig Nederlands een charmante indruk te maken “allemachtig prachtig “ of “kijken kijken niet kopen “ en “busje komt zo”. Martie en Regina kopen voor de kleinkinderen buikdans jurkjes met zilveren belletjes eraan. De sfeer op het plein is exotisch te noemen. Er bestaat ook de mogelijkheid om met een paardenkoets je te laten vervoeren. De dromedarissen en vooral de ezels hebben het druk als lastdier. Bedelende invalide en ouwe mensen is vooral ook een onderdeel van deze wereld. Wat een talrijken indrukken doen we op, echt heel apart.

We dineren deze avond heel lekker in een echt Marokkaans restaurant.

Vrijdag 20 mei  Marrakech – Khenifra  400 km.

 

We staan vandaag om 7.00 uur op en zorgen dat we om 8.00 uur op de motor zitten. Het ontbijt is heerlijk, ze hebben een soort broodpannenkoekjes met jam. Het heeft veel geregend de afgelopen nacht en dat was goed te merken aan de wegen, overal lag modder op de weg.

De natuur is vandaag weer prachtig mooi vooral de kleuren zijn zo indrukwekkend. Er worden ook veel gewassen verbouwd zoals suikerbieten, sinasappelen en meloenen. Verder rijdend door het Atlas gebergte zien we in de verte een hemelsblauw meer wat sterk afsteekt tegen het rood, geel en groen van het Atlas gebergte. Wat een plaatje!! Verder rijdend komen we langs een dam, en hier is het even zoeken naar de juiste weg. He, wat is dat nou een lilliputter in vol ornaat met fluit en politiepet geeft richting aan naar een koffie stop. De lilliputter zorgt voor een komische act, en iedere motorrijder stop dan ook graag voor hem.

Een absolute topper deze dag zijn de Ouzoud – Cascades watervallen. We lopen er naar toe en hebben van bovenaf een uitzicht erop. Het water wat naar beneden kletterde was vermengt met bruinrood zand, dus je ziet een waterval die bruinrood van kleur is. We verblijven deze nacht in een hotel waar de locale bevolking eigenaar is. Nou dat was wel te zien, iets andere gewoontes en de kamers wat primitiever. We kregen een lekker soepje en het hoofdgerecht was een forel die geheel op je bord lag. Niet iedereen was hier blij mee, de forel zwom dan ook met behulp van bestek van het ene bord naar de andere. Een zwembad was er maar alleen voor de helft gevuld en troebel. Het uitzicht over het stadje Khenifra was in de avondschemer betoverend van kleur dit gaf het gevoel van een mooie afsluiting van de dag.

Voor twee motorrijders iets minder die lagen erg ziek van de diarree in hun mandje, hopelijk zijn ze morgen weer aan de betere hand.

 

Zaterdag 21 mei  Khenifra – Fes  315 km.

 

Vandaag weer vroeg aangereden want er valt weer van alles te zien. We rijden door de skigebieden van Azrou, Ifrane en Mischiliffen. In de verte zien we de eeuwige sneeuw liggen op de hoogste toppen (4.000 meter) van Marokko. Wat biedt het Atlas gebergte toch een diversiteit aan natuur. Boven is het vooral vlak en heel erg uitgestrekt. De temperatuur is ±12 graden. We komen bij één van de vier koningssteden Meknes aan. Meknes wordt vanwege zijn schoonheid ook wel het Versailles van Marokko genoemd. Door Unesco werd Meknes in 1996 tot werelderfgoed verklaard, o.a. vanwege de magnifieke Bab Mansour de grootste stadspoort van Meknes. Natuurlijk even met de motor voor de poort gestaan en een foto gemaakt. Tegenover de poort is een prachtig plein met allemaal terrasjes, we zetten onze motor voor een terrasje en nemen voor onze lunch eens lekker de tijd. Pizza dat gaat er wel in, en al etend doet de ober een bod op mijn motor en bied 3 dromedarissen. Toch maar niet gedaan, maar de ober wel gegund dat hij even op de Harley mag zitten en zijn vriend maakt er een foto van. De waterverkoper in zijn fel rode kleding met koperen belletjes komt over de markt en verkoopt aan de locale bevolking water uit zijn zak die op zijn rug hangt. We hervatten onze tocht weer en nemen een kijkje bij een voormalige Romeinse nederzetting waar alleen nog een ruïne van over is genaamd “Volubilis”. Oké dan, daar gaan we wel een heel smal pasje op met erg slecht wegdek. Maar het brengt ons naar een dorpje waar in de doorgaande weg een markt is. Het is een drukte van belang en daar knallen wij tussendoor.

Ik kan het maar niet genoeg vertellen maar de kleuren van het landschap zijn vandaag weer allerlei aarde tinten met hier en daar een felblauw meer, wat een toppertje vandaag.

Bij het hotel aankomend ligt er een heerlijk zwembad op ons te wachten en een lekker vers geperst glas sinasappelsap. Tijdens het diner buffet heeft de KNMV voor een verrassing gezorgd, een buikdanseres die een dansshow opvoerde.

 

Zondag 22 mei rustdag Fes

 

 Fes is een van de 4 (vier) koningssteden van Marokko samen met Meknes, Rabat en Marrakech.

Weer lekker uitgeslapen en alle tijd voor het ontbijt. Taxi gebeld die ons naar het centrum kon brengen, de chauffeur maakte een deal met ons en reed ons heel Fes rond voor 200 dirham (20 euro). Als eerste gaan we naar de poort van het paleis van Mohammed VI en natuurlijk wordt er een foto gemaakt. Onderweg naar het noordelijk uitzicht punt over de stad vertelt de chauffeur dat allerlei gelovigen goed samen leven. Zelfs de Joodse wijk ligt tegen het paleis, vroeger was het zelfs zo dat de joden de koning bescherming boden. Het uitzichtpunt was zeer de moeite waard. Dan worden we naar een pottenbakkersfabriekje gebracht. Hier hebben ze nog nooit gehoord van ARBO verantwoord werken. Jongens die de hele dag in kleermakerszit tegeltjes aan het bikken zijn. Er wordt prachtig servies goed gemaakt en de mooiste mozaïeken tafels. En natuurlijk wil ieder in het productieproces een graantje van de toerist meepikken en schuwen niet om hun hand op te houden voor een paar dirham als je een foto maakt. Wat zeker een bezoek waard is, is de leerlooierij. Het leer wordt in duivenstront concentraat (sterker dan ammonia) ontkleurd. Het is een vreselijke lucht en zeer zeker niet gezond voor degene die dit altijd inademt. Al vroeg hebben ze longaandoeningen en worden niet oud. Na het ontkleuren gaat het in verfbaden en zo verder. Het proces duurt 45 dagen, dan ligt het product klaar voor verkoop in de winkel. De winkels liggen vol met jassen, tassen en schoenen en de gids doet zijn uiterste best om van jou een bod te ontlokken, te onderhandelen en uiteindelijk iets aan jou te verkopen. Je moet voor het onderhandelen wel wat tijd uittrekken, zo werkt dat nou eenmaal in Marokko. Ook ik ben even bezig geweest voordat ik twee paar leren muiltjes heb gekocht. Nou daar gaan we weer met de chauffeur naar het zuidelijkste uitzichtpunt op de stad en kopen hier o.a. een waterdragerpopje voor op de motor. Als laatste gaan we naar de oude stad (de medina) die ook door Unesco tot werelderfgoed is verklaard. Later vanuit de oude stad terug naar het hotel met een aftandse petit taxi (fiat uno) en nemen een verfrissende duik in het zwembad. De avond sluiten we af met een heerlijk etentje en een zalig glas witte wijn. We gaan niet te laat naar bed want we hebben de volgende dag weer 355 km voor de boeg.

Maandag  23 mei Fes – Melilla  355 km, en met de nachtboot naar Malaga

 

We hebben alle tijd vandaag hoeven pas om 19.30 uur bij de nachtboot te zijn in Melilla. We moeten dan wel gegeten hebben. Om 22.00 uur is het pas inschepen en om 23.00 uur vertrekt de boot die dan om 7.00 uur aan komt in Malaga en om 8.00 uur kunnen we weer van de boot af. De tocht vandaag is weer gevuld met prachtige vergezichten. Gele bergen en helder blauwen meren wisselen zich af met veel fruitteelt en suikerbiet landerijen. Langs de kust zie je opvallend betere en mooiere huizen staan. Tijdens een stop om te lunchen treffen we een Marokkaan die vijf jaar in Nederland heeft gewoond. Hij vertelt dat aan de kust veel Nederlandse Marokkanen wonen die terug in hun vaderland het leven als zeer moeilijk ervaren. Het restaurant was nog niet open maar een Marokkaan verkoopt geen nee, dus hij vroeg of we 20 minuten tijd hadden. Jawel hoor, hij komt terug met een lekker stokbroodje met gegrild vlees en friet. Slapen doen we op de boot, maar voor we erop waren dat hield nogal wat in. De motoren werden door een drugshond helemaal afgesnuffeld en pas om 22.30 uur reden we de boot op. Stijl omhoog rijdend naar het bovenliggende dek moesten we de motoren parkeren, jakkie ik vond dat maar eng om te doen. Achteraf stelde het niks voor, dus voor niks mijn eigen druk gemaakt. Om half één lagen we pas op bed en slapen viel niet mee het was koud, om 6.30 uur er weer uit 7.00 uur ontbijt en om 8.00 uur weer van de boot af.

 

 

 

Dinsdag 24 mei  Malaga – Gorzola  325 km.

 

Hoppekée daar gaan we weer door het mooie Spanje. De eerste 75 km is langs de kust erg druk en het schoot niet op. Ik moet er niet aan denken om hier langs de kust mijn vakantie te vieren, erg eentonig. Maar dan, een duizend bochten weg door natuurpark Sierra de Cazorla, een prachtig natuurgebied wat aan het grootste bosgebied van Spanje aansluit. Andalusië is een prachtig gebied in Spanje, mooi om hier de laatste dagen van je vakantie doorheen te rijden. We rijden een onverharde weg op, wat op een gegeven moment wel uit hele grove gravel bestaat. Even hebben de mannen de motor voor ons door het slechte stuk weg

gereden, ongeveer 100 meter. Dan rijden we door een dorpje met wel een super stijl weggetje naar beneden. In zijn één laten we de motor dalen, OEF. Het landschap bestaat uit hele hoge bergen bedekt met olijfbomen en hier en daar een olijfoliefabriek. Tijdens de lunch genieten we van echte Spaanse Serena ham en Parmezaanse kaas. Mazzel vandaag Martie stopt extra, en we snoepen van een magnum met uitzicht over de olijfboomgaarden. De natuur is prachtig en de wegen bestaan uit mooi glad asfalt. Corzola is een erg sfeervol stadje met een leuk dorpspleintje. In de loop van de avond wordt het een drukte van belang op het plein. De Spaanse mensen zoeken elkaar op en de kinderen spelen buiten. Wij genoten op het terras van de sfeer en het uitzicht op het plein wat door spots mooi verlicht was.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 25 mei  Corzola – Madrid  420 km.

 

Onze laatste dag motor rijden breekt aan. Vanmiddag gaan de motoren weer de vrachtwagen in en wij donderdag 26 mei weer naar huis met het vliegtuig. Maar eerst onze laatste tocht. De eerste 100 km rijden we door National Park Lagunas de Ruidera een ruig gebied met vooral witte rotsen en bergen. Het is prachtig rijden vooral heel veel bochten, dus sturen, sturen. We rijden langs helder blauwe meren die tussen de bergen liggen. Ondanks we al 18 dagen aan het reizen zijn en wat verzadigd raken van al het natuur schoon, boeit de omgeving ons weer zeer. De binnenlanden van Spanje zijn overweldigend en de wegen heerlijk om te rijden. Na 100 km binnendoor kiezen we ervoor de doorgaande weg de N322 op te gaan en de laatste 200 km over de snelweg te rijden. We waren er klaar mee en moe en voldaan. Om 15.00 uur komen we bij het hotel aan de vrachtwagen staat er al. Mooi de tijd om te douchen te pakken en ervoor te zorgen dat we alleen handbagage hebben voor in het vliegtuig. Nou als dat gebeurd is kunnen we nog rustig genieten van onze laatste avond in Spanje. Om 16.00 uur krijgen we het bericht dat Rens en Henriette vanmorgen een hert recht voor op de motor hebben gekregen. Voorvork gebroken Rens zijn sleutelbeen en Henriette wat schaafwondjes en vooral alles gekneusd. Fijn dat ze het kunnen na vertellen ze zijn dan ook dezelfde avond weer terug in het hotel. Alleen gaan ze nu met het vliegtuig naar huis in plaats van rijdend op de motor. Op de laatste avond doen Martijn en Meinte een afscheidswoordje en Martie neemt het voortouw om namens de groep Hermien (de steun en toeverlaat achter de schermen bij de KNMV) Martijn (reislijder) en Meinte (assistent reislijder) te bedanken voor de geweldig goed georganiseerde reis. Voor iedere deelnemer een onvergetelijke ervaring. We zullen nog vaak aan het mooie indrukwekkende Marokko terug denken.

                                                                              

                                                                                 Goedendag      of te wel     s-salam cli-kum

 

                                                                            terug