terug

Kan de muziek invoegtepassing niet maken

Muziekje erbij ?

Klik hier om de route van de Zwarte Zee toer te zien
   Grotere kaart weergeven

 

 

Als mensen vroegen ,  ”Wat is jullie vakantie doel dit jaar? Met de motor naar de zwarte zee dat is ver weg ! waar is dat eigenlijk”   Inderdaad het is een hele reis we hebben in totaal dik 8000km gereden in 23 dagen . Maar hoe is dit idee ontstaan? Martie een motormaatje attendeerde ons op een reisidee die op de site van de KNMV stond.

Georganiseerd door Anton Kusters die we nog kennen van de toer d’ Europa 2004.

Er stond een info middag gepland in het KNMV gebouw te Arnhem.

Nou en tijdens die middag werd ons motorhart danig geprikkeld, en bleef het idee in onze gedachten rond spoken. Het avontuurlijke in de reis boeide ons enorm.

Met 5 motormaatjes Ben , Martie ,Regina Hans en ik Annemarie, komen we een avond bij elkaar en nemen de beslissing dat we gaan deelnemen aan de Zwarte zee toer 2007.

Het vraagt nog al wat voorbereiding z’n reis :

De motors in goede staat van onderhoud, nieuwe banden en technisch tip top in orde.

Geadviseerde  spuiten gehaald tegen Hepatitis A , en DKTP.

Wat medicijnen uit voorzorg onder andere :

Reispilletjes voor op de boot , Diakuur , Anti Biotica , Paracetamol.

Alle documenten en verzekeringen nagekeken of het klopt .

En niet te vergeten een goed vakantieverblijf voor ons Harleyke regelen, hij mag naar tante Annie daar zijn we heel blij mee.

4september zijn we er klaar voor en vertrekken we, en rijden in 2 dagen naar Bad Reichenhall. Daar begint de reis door de KNMV georganiseerd.

 

 

4-9-2007 Thuishonk de Bikers – Wertheim.

Duitsland 500km.

 

We ontmoeten Ben, Martie en Regina  in het AC restaurant in Venlo en rijden vandaar uit

naar Duitsland en rijden binnen door naar Wertheim. Alles loopt gesmeerd .

 

5-9-2007 Wertheim – Bad Reichenhall.

 Duitsland ( Hotel Reseda ) 500km.

 

Tijdens de motors pakken mist Hans zijn helm en tasje ( met zonnebril )wat achter zijn rugleuning hangt .  Hij is in de overtuiging dat het bij Ben in de topkoffer zit , dus als die komt is het vlug duidelijk dat die niks heeft.  Sodeju alles foetsie, dat zal toch niet . Hans gaat toch nog eens op zijn kamer kijken, hij loopt naar binnen en de ober houd hem aan .

Ben je misschien dit kwijt vraagt ie ? Die heeft dus zijn tasje en helm in zijn hand , hij heeft dit laat in de avond uit voorzorg naar binnen gehaald . Hans was natuurlijk dol gelukkig en we konden weer vertrekken.  Het was bokkekoud vandaag   Regina heeft een fleece-vest  van mij aan .  Op een gegeven moment was de route erg langdradig en zijn de grote weg op gegaan anders kwamen we er nooit . Om 17.00uur kwamen we in stromende regen aan , lekker gedoucht en gegeten en kennis gemaakt met de groep . Morgen staat er een route over een pas uitgezet maar het is de vraag of wie die vanwege voorspelde sneeuwval kunnen rijden.

 

                                                                                                                 

 

6-9-2007. Bad Reichenhall – Maribor  417km .

Slovenië ( Hotel Piramida)

 

 

 

We beginnen s’morgens met een stevig ontbijt , lekker Duitse broodjes met kaas zoet en een gekookt eitje. Hans kiest voor gebakken bacon met een gebakken ei , hij vind dit een delicatessen .

Tijdens het ontbijt word het dagjournaal uit gedeeld, er staat op een prachtige wijze omschreven over welke passen we vandaag rijden in Oostenrijk.

Met stijging percentages van 15% ,maar helaas is dit niet mogelijk vanwege het hele slechte weer en gaan we over grote doorgaande wegen. De passen zijn afgesloten vanwege hevige sneeuwval.

We komen wel over de Tauern pass  variërend van 800 tot  1700meter hoogte.

Maar wat een kloteweer zeg , 3graden en regen regen en nog eens sneeuw brbrbrbrbrbr.

Later is het op minder hoogte 11graden. Mijn waterdichte handschoenen zijn waterdicht maar de schacht is tekort waardoor het onder in mijn mouwen waait en de wind achter op mijn schouders stil staat en een bolling in mijn jas veroorzaakt .

Kennen jullie bikers dat probleem? Niet echt fijn hč.  Het is echt bokkekoud .

Je handschoenen zijn dan wel waterdicht maar toch voelt het net  of je kletsnatte handen hebt en dit idem dito met je pak , net of het water in je broek zit en je een natte kont hebt.

O, shit heb ik mijn kol boven de kraag van mijn jas , en ja hoor heel langzaam trekt het water vanuit de kol onder mijn kraag door heel mijn borst en rug word nat .  Je word tot aan het bot toe koud. We stoppen boven de Tauern pass alles ligt vol sneeuw  en het sneeuwt maar door .

Ik voel me niet op mijn gemak vind het maar akelig rijden met die sneeuw . Hans moedigt me aan , als ik maar rustig doe dan gebeurd er niks. We gaan hete chocolademelk drinken en zien met leden ogen aan hoe het water van onze pakken loopt. Alles kun je uit wringen .Het blijft dan ook niet droog in het cafetaria. Ben geeft me een paar BMW handschoenen met een langere schacht , wat de wind wat tegen houd.

Toch maar weer aangereden met in het vooruitzicht dat het weer verandert zodra we door de tunnel zijn , dus mooi niet .

Getverdemme ik zit te vloeken en te tieren op de motor , heb het koud voel me ellendig en denk als dat zo moet vind ik het echt niet leuk.  Kan wel janken van ellende, maar mijn motormaatje Regina zit te zingen en dansen (wiebelen) op de motor nou dat gaf me positieve kracht .  Later heeft ook zij een dipje , vervelend voor haar maar voor mij een stukje erkenning.  Nou uiteindelijk komen we dan toch aan in Maribor  , blij dat we een hete douche kunnen nemen .

Met de tas uitpakken ontdekken we dat van mijn nieuwe tas de bodem niet waterdicht is.

Door het spat water trekt het door de bodem, de onderste laag kleding is nat , kan er nog wel bij na z’n dagje .

Plasticzak op de bodem gelegd in de tas dit was afdoende . Nou lekker heet gedoucht , een goed glas wijn of bier een heerlijke maaltijd en alle ongemakken van vandaag zijn weer snel vergeten .  Morgen weer een nieuwe dag met nieuwe vooruitzichten vol avontuur en passie  voor het motorrijden .

 

 

 

7-9-2007. Maribor – Pecs . 317km.

Hongarije (Hotel Patria)

 

 

Begin van een nieuwe dag , goeie zin, goed ontbijt, goed gezelschap , leuk dagjournaal maar al buitenkijkend weer regen “Poes” .  We gaan op weg  nog een stukje door Slovenië dan groten deels door Kroatië   en nog een klein stukje door Hongarije .  We krijgen uitdrukkelijk de  waarschuwing mee om niet van de route af te wijken om evt kleine weggetjes te nemen en een leuke picknick plek te zoeken. Want hier kunnen her en der nog mijnen op scherp liggen als restant van de oorlog . Wat mij is bij gebleven van deze dag, is dat het een mooie route was wat betreft het mogen  zien van hoe de mensen leven . We kwamen door dorpjes en zagen vooral veel vrouwen die hun rode gele paprika’s pepers  aubergines en tomaten in stalletjes langs de weg verkochten.   Een kleurrijk schouwspel. Ook zie je elektrische bedradingen boven de grond en bezems zo als wij ze van de heksen kennen.  Gelukkig werd het om 13.30uur droog en het rijden aangenamer.   Al pratende onder de koffiestop concludeerde we dat we wel erg weinig bedrijvigheid zagen en vooral veel vrouwen met een bepaalde trieste blik.

Misschien in dit gebied veel mannelijke oorlogsslachtoffers?

Maar dan rijden we over een rechte landweg en zien dat mede reisgenoten hun motor uit de sloot aan het halen zijn.

Marian staat langs de weg en maakt al duidelijk dat ze zelf niks heeft, gelukkig.

Zij en haar man gaan een vrachtwagen in halen , zij rijdt nog langs de vrachtwagen en die zet zijn richtingaanwijzer uit naar links om een tractor te passeren.

Marian remt en gaat onderuit op de spekgladde landweg.

Gelukkig schuift ze zelf met de rug over de grond tot stilstand , en heeft ze niks ook omdat ze een goed pak draagt wat optimale bescherming biedt . Haar motor brengt het er slechter af, beland in een sloot en zit helemaal in elkaar . Nou voor haar is het rijden afgelopen en gaat ze verder achterop bij haar man Gerard.  Marian is dankbaar dat ze het er goed heeft afgebracht.

De lunch tussen de middag proberen we klein te houden (niet te veel calorieën) maar we zijn alle 5  vreselijke  lekkerbekken en zijn na de spijskaart te bestuderen gelijk overstag.

Een heerlijke pizza en of een bord spaghetti word er verorbert  heerlijk.

Bij grens Kroatië Hongarije wil Regina tussen 2 auto’s door rijden, maar vergeet dat ze met 2 nieuwe koffers wat breder is. Ze raakt  met linkerkoffer een auto en valt daardoor rechts tegen een auto aan .  Remhendel stuk en het windscherm en vreselijk balen natuurlijk.

In Pecs aangekomen heeft Martie vlug een dealer gevonden en is de schade snel op gelost.

We konden moeilijk het hotel vinden dus een motorrijder gevraagd of ie ons wilde voor

rijden , wat hij ook vol overgave deed .  Zo zie je maar bikers onder elkaar helpen elkaar altijd. Vanavond lekker eten , na keuvelen en vroeg naar bed , want morgen om 6.30uur rinkelt ie weer.

 

 

 

8-9-2007.     Pecs – Timisoara. 417km

Roemenie. ( Hotel Ambassador )

 

 

 

 

   

 

                      

Haaaa , droog vandaag als we door het hotelraam kijken. Wat meld ons dagjournaal vandaag?

Sinds de val van het communisme in 1956 werd het land Hongarije massaal ontdekt door toeristen. Vooral Nederlanders vinden de weg naar de Midden-Europese landen. Vooral hier is het oude Europa beter bewaard gebleven dan in West-Europa. De landen Polen ,  Tsjechie , Slowakije en Hongarije vormen nu de schatkist van heel Europa met een rijke historie ongerepte natuur  gecombineerd met de laatste verworvenheden van de moderne tijd , het is alsof men een reis door de tijd maakt.  Toerisme zorgt voor een groot deel voor de economische groei.  Op het platte land zie je veel landbouw en heel grote boerderijen die verder van de weg staan .  Het land is uitgestrekt, weinig bevolking en in de dorpjes verkopen mensen vooral paprika’s knoflook en uien. Op de uitgestrekte puszta leven wilde paarden die recht voor onze motor de weg over steken. Rond de middag begint het weer te regenen en we zijn inmiddels de grens over en rijden in Roemenie . We waren in het dagjournaal gewaarschuwd voor erg veel politiecontroles net voor en over de grens maar we hebben hier niks van gemerkt.

In de grotere steden zien we prachtige gebouwen met architectonische invloeden van zowel Fransen en Italiaanse ontwerpers.

In Arad hebben we even moeten zoeken naar de juiste weg, en dit vraagt samen met de regen en de erg slechte wegen een uiterste oplettendheid. Toen we stil stonden langs de weg waren aan de overkant van de weg bruidsparen foto’s aan het maken onder begeleiding van zigeuner muziekanten . Je voelde duidelijk de sfeer van de Roemeense cultuur. Op een gegeven moment moeten we een brug over die behalve voor gemotoriseerd verkeer ook voor de tram dient. Voor de brug staan 4 betonpalen 2 waar tussen heengaand verkeer gaat en 2 voor terug gaand verkeer.

2 motormaatjes rijden voor mij , ze gaan schuin over de tramrails en ik zie dat de achterband een beetje slipt.   Ik zeg tegen me zelf  “opletten Marie want dit is linke shit” maar zodra ik ook schuin over de rails reed was er geen houden aan en daar ging ik onderuit.

Mijn motor ligt plat midden op de weg, maar ik heb gelukkig niks. Nou het duurde geen minuut of er begonnen een stel Roemenen in hun auto te schreeuwen dat ik op moest zouten.

Echt een kort lontje . Vlug de motor overeind en de schade waarnemen, ik kon rijden dus hup de brug over en bij de eerst mogelijke gelegenheid gestopt.

De  koppelingshendel is krom en van het linker knipperachterlicht het oranje dekseltje stuk.

Nou hier valt mee te rijden , en we kunnen gewoon doorgaan met die stalen ros.

Voor onze veiligheid hebben we groene hesjes aan, op die manier zijn we goed zichtbaar .

In de wegen zitten flinke  gaten en warempel zomaar ineens geen putdeksel en of scheef liggend.

Wat ook zo lekker aan voelt is een punt asfalt van 20cm recht omhoog , op een op het oog  gladde weg.  Lekker relaxt rijden, turend over de  puszta  rij je over z’n punt. Hup met je reet (ik dus) 20cm van het zadel los, vervolgens terugkomend op je stalen ros beleef je een sensatie toingngngng. Gelukkig geen tong of wang tussen mijn tanden , in een klap ben je weer uit je mijmerende droom en terug bij het motor rijden . Sodeju poesweg.

Toch nog ruim voor het donker komen we aan in Timisoara en genieten daar s’avonds van het prachtig barok ingericht hotel wat zeker het bekijken waard was. Deze avond blijven we later op en drinken een goeie borrel maar toch weer voor 24.00uur op een oor want morgen weer het gas erop.

 

 

 

 

 

 

                                                      

 

 

 

9-9-2007.   Timisoara – Sibio. 304km.

Roemenie ( Hotel Silva)

Nou de dag begon met een geintje Anton de reisleider heeft een oranje ballonnetje aan mijn kapotte knipperachterlicht gebonden , voor de veiligheid .  Leuk war !!!!!!!

Nou de zon schijnt dat is een goed begin van de dag.

De wegen zijn erg slecht vandaag , veel gaten in de weg en de weg half geasfalteerd met vervolgens een hoge oprit naar het nieuw wegdek.

Wie zien heel veel landlopers met hun paard en wagen en of lopend of fietsend zoekend op parkeerplaatsen naar iets bruikbaars. Op de puszta lopen veel schapen met hun herder. Zwerfhonden zie je overal en vooral ook veel doodgereden honden , heel zielig. Maar we wagen het toch maar niet om deze beesten te aaien, want ze hebben natuurlijk allerlei ziektes onder de leden.

De vrachtwagenchauffeurs zijn zeer opstandig agressief zelfs . Ze duwde Ben bijna van de weg en 1 km verder op een parkeerplaats hing ie al scheldend uit het raam of het een lieve lust was .

 

 

                            

 

 

O,o,o, wat een ouwe griebus op het platte land en in de steden .  Bij de stoplichten komen bedelende mensen naar je toe.   Wat heel bijzonder was vandaag  is dat we een Dacia pick-up

zagen rijden met een lijkkist achter op de bak.

Het is vandaag zondag en overal in de dorpjes zien we mensen gezamenlijk met hun beste kleren aan  trots en fier naar de kerk lopen.

Bijzonder om te ervaren dat ondanks hun zware harde leven deze mensen houvast hebben aan hun geloofsovertuiging.

Een gevoel van respect voor deze bevolkingsgroep overspoeld me. 40 jaar werd het land en de bevolking onderdrukt door hun oud dictator Ceausescu .  20 jaar geleden is hij vermoord maar nog zie je maar weinig vooruitgang in Roemenie.  Maar wat je beleeft en ziet is toch een volk wat vrolijk is en roeien met de riemen die ze hebben.

We zijn op tijd in Sibiu en gaan voor het eten de culturele hoofdstad van Roemenie bezichtigen.  We zien prachtige gebouwen in de stad met hun mooie kleuren en zilveren koepels, maar ook vergane glorie is de keerzijde. Deze namiddag bellen we ook met de ANWB met het verzoek of ze een koppelingshendel en linker knipperachterlicht kunnen opsturen naar het Hotel in Yalta. We zijn er toch voor verzekerd dus we maken er maar gebruik van. In Yalta hebben we 2 rustdagen dus daar kunnen we het repareren. De ANWB neemt de volgende dag contact op (rond 18.00uur) over hoe of wat.

 

                                                                 

 

 

                   

 

 

                                     

 

10-9-2007. Sibio – Brasov. 340km

Roemenie ( Hotel Aro Palace)

Nou dat belooft een volgens het dagjournaal prachtige dag motorrijden te worden.

Regina heeft besloten zelf niet meer te rijden ze zit aan haar grenzen, de motor kan mee in de bus die ons begeleid .

We gaan vandaag rijden door de indrukwekkende  bergen van de  Karpaten.

We zetten eerst koers naar de Fagaras bergen een onderdeel van de Karpaten.

Over een lengte van meer dan 50km rijst een 2000 meter hoge bergrug op met toppen tot boven de 2500 meter .  Het meest spectaculair is de steile noordelijke flank. Aan de zuidelijke kant lopen de bergen veel geleidelijker uit in heuvels.

De weg ernaar toe is al boeiend , overal op het land zijn mensen aan het werken met behulp van paard en wagen .  Aardappels rooien , hooi van het land halen maar als wij langs komen word er toch met uitgestrekte nekken gekeken naar wat er voorbij dendert.

Inderdaad de Fagaras bergen zijn geweldig , een prachtige weg naar boven toe met mooie vergezichten.  Bijna boven  ligt er sneeuw langs de weg en daalt de temperatuur  en zie je een winters landschap.  Naar beneden toe is de weg slecht, hij zit vol gaten wat een aanslag is voor mijn schouders en polsen.  We komen door het kleine stadje Bran en worden gewaarschuwd voor mannen met lange hoektanden en lange zwarte mantels . Het verhaal gaat dat hier Dracula regelmatig verbleef in het kasteel  van Bran. Gelukkig niks gezien.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens deze motorrit heel veel paard en of ossen met wagen gezien . Van alles vervoeren ze hooi, gras, maďs, hout , meloenen, druiven , zand  het was prachtig om te zien. Je kunt wel stellen: hier werken de paarden voor de mensen en bij ons werken de mensen voor hun paarden te kunnen houden.   Het was een prachtige dag vandaag met geweldige natuur en een mooi beeld gezien van het leven van alle dag in Roemenie . De ANWB belt niet rond 18.00uur dus zelf maar gebeld. Alle motorzaken zijn dicht op maandag dus ze konden niks regelen, morgen bellen ze terug na 19.00uur.

 

 

 

 

 

                                     

 

 

11- 9-2007. Brasov – Galati. 400km.

Roemenie  ( Hotel Galmondo)

Het dagjournaal meld een mooie route door de Karpaten met lekker stuurwerk.

We rijden door vele dorpjes waar je alle bedrijvigheid ziet.

Heel veel boeren met hun paard en kar ,met heel het gezin op de wagen die vervolgens wel met hun mobieltje aan het bellen zijn. Wat een contrast he!

Ook vandaag zien we veel dood gereden honden op de weg liggen.

In de dorpjes zie je overal waterputten langs de weg dat is echt terug in de tijd.

Op de uitgestrekte vlaktes zie je overal loslopende koeien en paarden niks is omheind .

Wat een ongerepte natuur je kijkt tot aan de horizon .

 

 

                                                         

 

 

 

                                     

Maar onderweg komen we ook een  heel grote ijzerfabriek tegen.

Op een gegeven moment komen we langs een heel armoedige nederzetting , een vrouw is in het riviertje de was aan het doen. Later komen er zigeunervrouwen en kinderen over een hangbrug naar ons toe gelopen , en bedelen  om geld. De vrouwen dragen zeer kleurrijke rokken en hebben prachtige zwarte haren en vaak veel gouden tanden in hun mond .

Goed en wel in de stad Galati rijden we door een straat waar een overstroming heeft plaats gevonden door het slechte weer.  De mensen zijn met man en macht de modder uit huis aan het scheppen . Volle kruiwagens worden naar buiten gereden . De geknoopte tapijten hangen over schuttingen en worden afgespoten.  Wat een ellende om te zien zeg.

Een hele groep zigeuners staan bij elkaar , de mannen met zwarte pakken en hoge hoeden en hele mooie vrouwen met prachtige kleurrijke rokken .

Galati is een verwaarloosde stad met veel criminaliteit , er is dan ook in de nacht bewaking bij de motors.  Die avond zelf maar weer gebeld naar de ANWB en er word ons medegedeeld dat het pakketje  met onderdelen word verzonden.

Bij het diner kregen we een plaatselijk gerecht , paprika’s op olie basis en azijn heel apart.

Vroeg naar bed want morgen willen we op tijd bij de grens zijn ,want dat blijkt nogal even te duren.

 

 

12-9-2007 .  Galati – Odessa. 312km

Ukraine  ( Hotel Mozart)

 

 

 

                                                   

Nou dat gaat wat worden vandaag dat word grens hoppen.

Avond ervoor zijn de reislijders in gesprek geraakt met een voorzitter van een plaatselijke motorclub, die een vriend heeft die bij de douane werkt .

Hij wilde ons wel naar een grensovergang brengen waar de doorgang heel soepel zo gaan.

Hij reed 40 motorrijders voor , de wegen werden erbarmelijk slecht en het leek erop dat we ergens achteraf op een fabrieks terrein geloosd werden .  Ik zag het in mijn gedachten al voor me Nederlandse groep motorrijders worden berooid  achter gelaten op fabrieks terrein. Vermoedelijke daders  de Roemeense Hells Angels .

Te naamstelling kenteken niet goed  ( bvb motor staat op het bedrijf ) een hoop  geouwehoer voor ze er door waren. De bus heeft geen huurcontract erbij zitten dus die komt er niet in en moet een dikke 2000km om rijden .

Dan word je nog weer naar binnen gestuurd voor een stempel van weer een andere douane.

 

Nou over dit traject van in totaal 800meter hebben we 6uur gedaan, van 8.00uur tot 14.00uur.

En toen moesten we nog 312km rijden.

Stiekem van de posten foto’s gemaakt , en na de laatste post van rivier de Dounau  .

Nou benieuwd wat dit nieuwe land ons zal brengen.

In het begin is de weg erg slecht en komen we door een wel heel primitieve stad.

“Nou dat word nog een zware klus vandaag , voor we in Odessa zijn”, zeg ik tegen me zelf.

Maar op een gegeven moment belande we op een goeie doorgaande weg die ons voert door een prachtig landelijk uitgestrekt gebied met wel heel weinig verkeer op de weg. Dus we zijn zo een eind op dreef. Bij dorpjes in de buurt zien we veel oeroude vrachtwagens en Oeral zijspannen en de wegen zijn hier bar slecht.  In de buurt komend van Odessa  rijden we op een landweg met aan beide zijde niet z’n grote bolvormige bomen .  Overal staan fruitkraampjes langs de weg met druiven meloenen  appels paprika’s en noem maar op wat nog meer.

De zon begint te zakken en schijnt op de bomen en fruitkraampjes . Het is een prachtig gezicht want de avondzon kleurt alles rood oranje . Met volle teugen geniet ik van dit schouwspel en ervaar het rijden op mijn Harley als een gelukzalig moment, het kan niet lang genoeg duren.

In Odessa aankomend is het donker en we moeten het hotel in het donker vinden , dit is even lastig. Rond 20.00uur komen we aan gelukkig.

Hebben ze geen kamer voor ons maar later toch wel , komen we boven staat heel de kamer op zijn kop. Maar weer naar beneden en vervolgens word er iemand opgetrommeld die onze kamer in orde maakt.  He he eindelijk douchen en rond 21.00uur eten.

We gaan vroeg naar bed want we zijn van deze dag doodmoe en morgen staat er weer een rit van 560km op ons programma.

 

  

 

    

                                                                                                   foto: De zwarte zee

 

13-9-2007.            Odessa – Yalta. 560km.

Ukraine  ( Hotel  Bristol )

Vroeg op vandaag , de wekker staat op 6.15uur want we hebben een lange dag voor de boeg.

En als je s’morgens tijd wint en al een groot gedeelte van de km gereden hebt , heb je het s’middags gemakkelijk. Eerst nog even naar de Potemkin trappen geweest 192 treden, bekend van de film De Pantserkruiser van de filmmaker  Eisenstein .

 

 

 

 

 

Duidelijke bewegwijzering vind je niet!

 

 

De dag verloopt vlot niet te lange stoppen gemaakt . Om 11.00uur drinken we koffie met een heerlijk gebakje, toen weer opgestapt en door gereden tot 14.00uur .

Bij een winkeltje onderweg brood en worst gekocht en buiten op een bankje opgegeten.

Zodoende hebben we weer wat tijd gewonnen.  Op een gegeven moment word recht voor mijn neus door een auto een hondje dood gereden.  Wat vreselijk naar om te zien zeg, en moet echt even een traantje weg pinken. Wat heeft ons Harleyke het dan toch goed bij tante Annie .

 Om goed 18.00uur komen we aan bij het hotel in Yalta.  We nemen weer contact op met de ANWB en krijgen te horen dat mijn onderdelen 15-9-2007  om 14.35uur aan komen op het vliegveld van Simferopol. Op de cargo afdeling kunnen we het pakketje ophalen.

Nou dat is mooi balen op je rustdag een kleine 200km rijden voor je onderdelen te halen .

In het hotel  snappen ze niet zo goed hoe graag de Bikers een pintje lussen , en of hebben ze geen zin om ons te bedienen . Als je de bediening roept negeert die je .

Jammer toch!!!!

 

 

 

 

 

 

14-9-2007.     Yalta – rustdag.

Ukraine  De Krim ( Hotel Bristol )

Yalta een grote badplaats grenzend aan de zwarte zee , is van vroeger uit een badplaats voor de welgestelde Ukrainers .  Je ziet hier aan de kust een Stalinistische Pronkarchitectuur.

 

                                                                   

De Krim is een uitstekende landtong in de zwarte zee , met een mooie bosrijke natuur, canyons , wijnbouw en langs de kust ligt een prachtige  bochtige weg met geweldige vergezichten.  Het Livadija paleis is voor de stevige wandelaar vanuit de stad Yalta te bereiken.  Dit paleis staat bekend omdat hier in 1945 Churchill, Roosevelt en Stalin hebben deel genomen aan de conferentie van Yalta. Deze drie personen bespraken hier onder andere de naweeën van de oorlog en over hoe het nu verder moest .

Ze tekende het verdrag van Yalta.

Er is nog een bezienswaardigheid “Het Zwaluwnest “ , dit is een kasteeltje gebouwd op een uitstekende rots boven de zwarte zee.  In de 19de eeuw heeft een generaal hier opdracht toe gegeven.

Nou dit dan z’n beetje over Yalta, wij hebben heerlijk uitgeslapen en op ons gemak ontbeten .

Langs de kust gewandeld en een T-shirt gekocht . Heerlijk op ons gemak op een terrasje gezeten en de kaarten geschreven . Het valt op dat de vrouwen super mooi zijn , en zich ook super vrouwelijk weten te kleden .  Je kunt ervoor kiezen om op de foto te gaan in vette motorkleding  op een Gold-wing of Trike  maar je kunt ook in Barokstijl met glitter en klatergoud op de gevoelige plaat worden vast gelegd.

Het was een heerlijk dagje ontspannen .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

15-9-2007  Yalta – Simferopol (vliegveld)

Ukraine De Krim  ( Hotel Bristol )

Vandaag zijn we naar het vliegveld in Simferopol gereden retour ongeveer 200km.

We moeten er om 14.35uur zijn dan komt het pakketje aan vanuit Istanboel.

We rijden rond 11.30uur op ons gemak  aan , ik ga bij Hans achterop.

Het is even zoeken omdat het niet meevalt om de bewegwijzering te lezen.

We zijn er ruim op tijd , Hans blijft bij de motor en ik ga naar binnen op verkenning uit .

Ik word van het ene naar het andere gebouw gestuurd , uiteindelijk tref ik bij de informatiebalie een aardige Mevr die zegt dat ze me helpt als ik even geduld heb .

Toen nog wel dus ben rustig gaan zitten.

Om 15.00uur loopt ze met mij het halve vliegveld over door allerlei achterdoor steegjes op weg naar een soort pakhuis.  Daar mag ik weer gaan zitten wachten , om 15.20uur komt iemand naar me toe met vrachtpapieren en de vraag of dat voor mij is.

Nou dat klopte dus een inspecteur werd ingeschakeld die de zaak weer verder behandelde.

Allerlei papieren moeten er ingevuld worden en mijn papieren 3 dubbel gekopieerd.

Dan gaan er 3 personen met mij mee naar een loods waar een hangslot en verzegeling word verwijdert  van de deur .  Ik moet onder toezicht de doos open snijden en kijken of de orderdelen kloppen , ja het was goed  .  Alles weer op slot en weer terug op het bankje wachten.   De inspecteur verdwijnt in een kantoortje en schrijft en rekent er komt geen eind aan ( stiekem door het raam gekeken).  De tijd tikte maar door  16.30uur  en Hans stond maar buiten en wist niet waar ik was .

Dan word er mij vertelt dat ik aan de andere kant van het vliegveld bij de kassier invoerrechten moet gaan betalen  omgerekend  120euro , sodeju  wat een mafkezen gaat het door me heen.

Maar ja er zit niks anders op dus maar gaan betalen , kom onderweg naar de kassier Hans tegen die inmiddels op was van de zenuwen .

Weer terug bij de inspecteur gaat ie de kwitantie weer helemaal met de hand uitschrijven en krijgt ie nog een telefoontje van zo te horen zijn geliefde ,  “Rot op man schiet op”denk ik.

Nou dan word er weer een 2de en 3de  persoon ingeschakeld waar ik weer formulieren voor in moet vullen en mijn paspoort weer kopiëren  .    Nou ik sprong bijna uit mijn vel en wees met mijn wijsvinger op mijn voorhoofd en zij Your crazy Ukrainers .  Nou dat boeide ze totaal niet en ze lachte vriendelijk terug .

Uiteindelijk gaan er 2 personen met mij mee naar de loods en ik mag het pakketje meenemen .

Het is inmiddels 17.10uur en we moeten nog terug naar Yalta , en in het donker rijden is hier nou niet z’n pretje.

Wat een achterlijke bedoeling is dit zeg , dit is nou typisch  een voorbeeld van Russische bureaucratie.

We zijn gelukkig net voor het donker terug , Hans heeft het tempo er dan ook goed in gehad.

Die avond komen alle zenuwen eruit en voel ik me zwaar klote.

Je kunt nog zo investeren in je leven , soms voelt het of dat je weinig terug krijgt en als het erop aan komt moet je je eigen boontjes doppen.

Een groot gevoel van eenzaamheid bekruipt me. Ik ga vroeg naar bed morgen weer een nieuwe dag met een goed humeur.

 

 

 

16             16-9-2007  \  17-9-2007  Yalta – Sevastopol 

De krim  ( de boot op naar Istanboel)

 

 

                                                                                                                                                                                                

 

Vandaag gaan we over een prachtige kustweg naar Sevastopol .

Het afwerken in het hotel had nogal wat voeten in de aarde , de reisleider moest alle kamers mee controleren enz enz .

Ukrainers kunnen echt niet lachen en zijn nooit vriendelijk, ze komen niet met de bestelling of zijn je gewoon vergeten. In Sevastopol komen we samen op een plein het duurt een tijd voor het duidelijk is wie ons gaat begeleiden naar de boot . En we zijn toch benieuwd naar de boot , hoe ie eruit ziet , en hoe de motors erop moeten .

We hebben veel bekijks van de plaatselijke bevolking en de politie , zelfs de tv is er om ons te interviewen en te filmen dus we zijn daar op het journaal te zien geweest. Boeiend he!!!

Nou uiteindelijk vertrekken we in een grote groep naar de boot  en die ziet er redelijk uit .

Maar hoe zouden de motoren er nou opgaan , dat is nog een groot ????????

Begint weer die ellende van alle documenten controleren invullen en weer inleveren , loopt daar die gids die ons begeleid met alle documenten van 40 motorrijders  in zijn hand .

Tjonge jonge dadelijk valt alles op de grond , gelukkig doet ie het in een plastic tasje . Tussendoor tijd genoeg om de nieuwe onderdelen op mijn motor te zetten.

Hoe gaan die motors nou op het schip? Een kraan die op het schip bevestigt zit gooit een paar takelbanden op de kade en wil die onder een motor door halen.

 

 

                                    

 

 

                                             

 

“Hoooooo  Hoooo Ho wat gaan we doen” 40 motorrijders in koor .Er word een andere strategie bedacht , de deksel van het laadruim  met op iedere punt een ketting laten ze zakken op de kade.   Een pellet ervoor als opstapje en zo word er steeds 1 of 2 motors op gereden die vast gezet worden met een spanband.  Met de kraan word dit zo op het schip getild daar eraf gereden en op het dek gestald.  Wat een avontuurlijke onderneming zeg.

Dan het inchecken duurt maar en duurt maar , je moet hier veel geduld hebben .

Op het schip aangekomen zien we dat de boot toch wel erg oubollig is , en de toilet is algemeen op het einde van het schip. Het stinkt en het ziet er niet zo fris uit  .

Het eten is niet lekker oa. linzen  havermoutenpap  oud brood getverdemme ,maar ja we doen het er maar mee .

 

 

 

 

                    

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                      

 

                                   

 

 

 

 

 

Op zich goed geslapen,  en de volgende dag was het mooi zonnig weer en de zee was rustig.

Heerlijk op het dek gelezen , er was zelfs de mogelijkheid om te zwemmen nadat het schip was stil gelegd.  Die avond was het prachtig  boven op het dek om naar de zonsondergang te kijken .

 

 

 

18-9-2007    Istanboel.

Turkije  ( Hotel Orsep)

Al vroeg boven op het dek om te kijken naar het uitzicht op  Istanboel . We varen door de Bosporus naar de haven toe. Het is een geweldig uitzicht wat een andere wereld zeg.

We varen onder een joekel van een brug door , zien overal moskeen in het stadbeeld , je ziet de Aziatische kant van Istanboel, vissersbootjes dobberen heen en weer het is te veel om op te noemen.

Het heeft natuurlijk weer wat voeten in de aarde voor de motors allemaal van het schip zijn en we weer door de Turkse douane zijn ( visum motors invoeren ). Die ambtenaar ging nog doodleuk pauze nemen tussen de middag dus maar weer wachten.

Als toetje van de dag ondernemen we lijkt wel een zelfmoordpoging . Het is bijna geen doen om het hotel te vinden in deze verkeerschaos.  Ze rijden je werkelijk  van je sokken o,o, wat was ik blij dat we bij het hotel waren.

Na de primitieve boot heerlijk lang gedoucht en lekker fris, klaar om de stad te verkennen .

Op een terrasje genoten van een kop koffie en besproken wat we willen zien.

In de buurt van het hotel wat rond gekeken en een kruiden bazaar bezocht , wat een geuren en kleuren geweldig om te zien. Het eten was verrukkelijk na 2 dagen op de boot. En ons bed voelde goed .

                         

 

                                                                                               

 

 

 

         

 

 

       

 

 

 

 

                                             

                                                  

 

 

 

19-9-2007    Istanboel.

Turkije ( Hotel Orsep)

Wat gaan we doen vandaag ? We willen de Blauwe Moskee zien van buiten en binnen .

De Bazaar bezoeken. Een stadsrond toer met een open bus zodat we een algemeen beeld hebben van Istanboel.

Onder weg uit de bus gestapt en Het Dolmabahce paleis bezocht en de Dolmabahce toren bekeken.

Om 16.00uur moeten Regina en ik Annemarie terug zijn in het hotel want alle vrouwen van de motorgroep worden opgehaald om naar een traditioneel badhuis toe te gaan voor een Hamam massage .

Er blijft nog zoveel over wat we niet kunnen zien ,maar alles in 1 dag gaat nou eenmaal niet.

 

Eén van de mooiste moskeeën in Istanbul, de Blauwe Moskee, werd gebouwd in

1617 op de restanten van een keizerlijk paleis. De moskee heeft maar liefst 6 mina-

retten, in plaats van de gebruikelijke vier. Ze dankt haar naam aan de blauwe Iz-

nik-tegels die in de Moskee zijn gebruikt tijdens de bouw in de 17 de eeuw. De

oorspronkelijke naam van de blauwe moskee is Sultan Ahmet Camii, het was de

moskee van Sultan Ahmet I. Wanneer je de moskee betreedt, let dan op de poort,

het is een typische Seljuk-Turkische architectonie, met een geometrisch ontwerp in

het midden. De ster symboliseert de Turkse generatie, in de 11de en 12 de eeuw.

Het interieur is adembenemend door de blauwe tegels en de kroonluchters. Elke

dag is de moskee open en als er niet gebeden wordt mag je er zo naar binnen. Je moet je schoenen uit doen en neemt ze mee in een plastictasje . De vrouwen krijgen een hoofddoek op bij het binnengaan . Het is zeer de moeite waard het is prachtig.

 

                                   

 

 

                                   

De stadtoer geeft ons een mooi beeld van de stad, we komen langs de stadsmuren waarvan de poorten prachtig zijn gerestaureerd, over de brug waar tientallen vissers een visje uit de Bosporus proberen te vangen. Allerlei soorten en maten  van moskeeën. De vismarkt en komen langs het  Dolmabahce paleis . Een paleis wat ligt  aan de Bosporus ,het heeft prachtige ontvangszalen, schitterend versierd en een grote tuin . Het is een soort show paleis van de Sultan . We hebben het paleis bezocht en het geeft een duidelijk beeld van de stijl van die tijd  Het is een en al goud en zilver wat je ziet , prachtige handgeknoopte tapijten en een gedeelte van de trapleuning is van kristal .

Heel veel kunstschilderingen op doek en op het plafon kun je aanschouwen . Overal is marmer in verwerkt. Het is zeker de moeite waard om dit te bezichtigen .

 

                                    

De volgende stap we gaan naar De Grote Bazaar (Kapali Carsi)

Winkelliefhebbers kunnen hun hart ophalen in de Grote Bazaar. 4000

winkels, dus voor elk wat wils. Het is dan ook de grootste overdekte ba-

zaar van Istanbul en straalt een echt Aziatische sfeer uit. Er werken meer

dan 20.000 mensen in de bazaar. Er zijn maar liefst negen ingangen tot

deze bazaar die met een oppervlakte van maar liefst 200.00 m2 tot de

grootste van de wereld behoort.

Het kleurenspel van alle mooie stoffen is alleen al een lust voor het oog , het was voor ons puur genieten en hadden er nog uren kunnen rond lopen. Hans heeft een armband gekocht , waar naar flink onderhandelen 120% afging .

 Tip: Altijd onderhandelen over de prijs!

 

                                  

 

                                            

 

Hamam  massage in traditioneel badhuis, was echt een ervaring die ik niet had willen missen.

Je krijgt een geruite korte broek aan en een bovenstukje , en een omslagdoek om op te gaan liggen. In het midden van het badhuis is  een ronde marmeren plaat die verwarmd word .

Hier ga je opliggen  om relaxt te worden . Als je naar boven kijkt zie je een koepel met allemaal lichtvensters waar uiteraard het licht door naar binnen schijnt , wat voor mijn gevoel iets magisch had.

Nou om beurten gaan we naar een andere ruimte (open) waar we op een marmeren tafel geholpen worden  door een Turkse man met een ontbloot boven lijf en een omslagdoek om.

Ja lees verder want het word oerspannend.

Nou komt het , je krijgt 4 bakken koud water over je heen waardoor iedere cel in je lijf  bewust word van dat de Hamam massage begint. Eerst schrubben  dan masseren , dan met een zak schuim over je heen , weer masseren en als toetje weer een klets koud water.

Dit tafereel duurt ongeveer 30min , daarna weer relaxen. Uiteindelijk mag je mee en word je helemaal in de handdoeken gewikkeld en kun je gaan zitten, en toen kregen we een heerlijk glas vers geperst sinaasappel sap .  We zitten bij elkaar en keuvelen na over deze boeiende ervaring. Istanboel is prachtig je hebt wel een week nodig om alles te zien.

 

Rond 18.30uur zijn we terug in het hotel en genieten die avond van een lekkere maaltijd en een goed glas wijn .   We maken nog een avondwandeling en gaan op een terrasje zitten en vertellen elkaar over de ervaringen van deze dag . Laat daar nou ook een kapper zijn waar Hans naar toe gaat .  We hebben zitten gieren van het lachen want op een gegeven moment begint die kapper met vuur haartjes op zijn oren in zijn oren en neus weg te schroeien .

Later pakt ie Hans zijn bolleke hardhandig en stop hem onder de kraan. Zo die zag er weer ordentelijk uit . Weer op tijd naar bed morgen gaan we op weg naar Kavala in Griekenland.

 

                                         

 

20-9-2007. Istanboel – Kavala. 460km.

Griekenland  ( Hotel Egnatia)

We rijden wel 50km voor we Istanboel uit zijn, wat is dat groot zeg . Maar ja 13miljoen inwoners is net zoveel als in heel Nederland.  We rijden vandaag over de snelweg ,een saaie weg maar wel mooie vergezichten . We zien regelmatig de Egeďsche zee in de verte liggen .

Het landschap bestaat uit veel heuvels die erg droog en dor zijn , overal zie je resultaten van bosbranden. De grens overgang naar Griekenland verloopt vlot.

Wat wel een rare gewoonte is van zowel de Turken als de Grieken dat ze al hun afval overal in de natuur dumpen dit is echt een aanfluiting .

We zijn op tijd in Kavala  een mooi vissersplaatsje aan de Egeďsche zee .

Het hotel is erg sfeervol en heeft een adembenemend uitzicht over de stad en de haven .

 

 

 

 

 

 

21-9-2007. Kavala – Struga. 425km.

Macedonië  (Hotel Drim )

Weer starten met heerlijk ontbijt , en dan weer onze stalen ros bestijgen .

De eerste 150km over de snelweg, wat sturen betreft niet spectaculair maar wel prachtige vergezichten aan de ene kant de  Egeďsche zee en de andere kant berggebied met mooie terracotta kleuren . Overal herders met hun schapen die grazen op de vlaktes in de bergen.

De grensovergang naar Macedonië verloopt soepel en je ziet grote contrasten tussen arm en rijk.  Veel eenvoudige huisjes met veel kachelhout voor de deur, ook zie je dit in de steden voor flatgebouwen bergen kachelhout . Overal hangen paprika’s  en pepers te drogen .

Die avond hebben we een buffet , waar groene pepers bij liggen . Wij zijn in de veronderstelling dat je die zo kunt eten en stoppen een stukje in onze mond .Wouw de vlammen slaan er van alle kanten uit dat is heet zeg. Die avond een pilsje extra genomen om alles goed door te spoelen.

 

 

 

 

 

 

 

 

22-9-2007. Struga – Dubrovnik. 450km

Kroatië ( Hotel Argosy)

 

Vandaag staat een spannende rit op het programma. Spannend in de zin van iets

mysterieus. Albanie, mooie natuur, ongerept en waar de tijd op sommige vlakken stil

heeft gestaan, althans zo lijkt het wel. Vervoersmiddelen lopen uiteen van vrachtauto tot

paard en wagen. Hier is ook raadzaam om het groene hesje aan te doen en het rijden in groepjes is een wens. Het hesjes valt op grote afstand al op en dat is een voordeel.

Denk ook aan de dorpen. Veel lintbebouwing dus iedereen loopt op straat.

Auto’s worden langs de kant van de weg gerepareerd

en deze ‘monteurs’ gooien alles op de weg. Let speciaal op voetgangers.

Even claxonneren is soms goed. Je maakt de voetgangers opmerkzaam en

attent. Wees er op bedacht dat de snelheid van onze motoren door de gemiddelde

Albanees word onderschat en dat maakt het voor voetgangers gevaarlijker.

Wil je ergens tanken, doe het dan in een grotere plaats en waar je ook andere

voertuigen ziet tanken. De Albanees is een echte zakenman. Hij wil aan alles

verdienen en schaamt zich er niet voor om soms benzine te verdunnen met water.

We rijden richting Albanie en passeren de grens ter hoogte van Perrenjas.

De weg van Perrenjas richting Elbasan is een weg die

zich een weg baant door de bergen. Rechts ligt het Cermenike - en links ligt het M. Shpat

gebergte met de Bukanikut (1830m) als hoogste berg.

 

                                      

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                         

 

De informatie hierboven stond in het dagjournaal, maar het is allemaal heel erg meegevallen.

De grens overgang ging vrij soepel, en de eerste 100km was een openbaring zo mooi was het berg gebied het deed ons aan Death Vally  in Amerika denken.  De wegen waren prachtig glad.

In het begin zagen we mensen op 1pk  een ezel , maar later in dikke vette mercedessen  iets meer pk’s. Na ongeveer 100km  in de stad Tiranë aan gekomen , dat was een ramp. Heel slechtwegdek en het was er stappend druk. Later bleek dat er een stroomstoring was waardoor het verkeer één gaos was.  Zwervende mensen zaten aan mijn haar te voelen , vonden blond iets aparts denk ik. En het was bloedheet , het was echt afzien tot we de stad uit waren.

Overal in de bergen verkopen mensen vers fruit in hun stalletjes langs de weg.

In Montenegro is het ook mooi rijden langs de kustweg , en de grensovergangen verlopen spoedig. We naderen tegen zonsondergang Dubrovnik en zien de trieste gevolgen van de bosbranden die hier 1 maand geleden gewoed  hebben .

Boven vanuit de kustweg zien we het historische Dubrovnik liggen met op de achtergrond het avondrood, wat een geweldig uitzicht.

De pest was vandaag dat we een dikke 40min gezocht hebben naar het hotel en dus in het donker aankwamen om 20.00uur.

Er waren erbij die er zo de pest in hadden dat ze geen honger meer hadden en gelijk naar bed zijn gegaan. Het was weer een vermoeiende dag geweest en je merkt dat je reserves aangetast worden.

Morgen weer verder met de zwarte zee toer  of te wel Rally want daar heeft het veel van weg.

 

 

 

23-9-2007.   Dubrovnik – Sibenik. 450km.

Kroatië ( Hotel Jadran )

 

                                                 

Vandaag wijken we af van de uitgezette route die eigenlijk 336 km is maar wij plakken er 100 km aan zodat we de brug van Mostar  kunnen bezoeken.

 

De Turkse architect Mimar Hajruddin bouwde de Stari Most tussen 1557 en 1566 toen het gebied onder Ottomaanse heerschappij viel. De 4 meter brede en bijna 30 meter lange brug was eeuwenlang een trekpleister op de Balkan. De stad Mostar ontleent zelfs haar naam aan de oeververbinding.
 De Stari Most (Oude Brug) werd in november 1993 tijdens de oorlog verwoest door Bosnisch-Kroatische eenheden. De Unesco riep in 1998 op tot herstel van de Stari Most. Voor de herbouw werden de resten van de oude brug uit het water gevist en gerestaureerd. Verder is vooral gebruik gemaakt van plaatselijke materialen en bouwtechnieken. De brug verbindt het moslimdeel van de stad met het Kroatische deel.

 

 

 

 

 

                                      

 

 

                                     

 

De route ernaar toe is geweldig mooi door een berggebied en de weg is van goeie kwaliteit dus heerlijk sturen geblazen, ben dan ook regelmatig Hans kwijt die even vooruit rijd.

Je kunt bemerken dat het land zich heel hard aan het opbouwen is overal ontstaan moderne industrieterreinen en de huizen zijn al veel herstelt. Jonge kinderen zie je buiten spelen toch een teken dat de bevolking weer in de toekomst gelooft.

Als je Mostar in rijd is daar aan bijde zijde een kerkhof, je begroet in feite eerst de oorlog slachtoffers voor je de stad inkomt . Heel ingrijpend . Wel heel fijn om te zien dat er zoveel weer opgebouwd is een duidelijk verschil met 2004 toen we ook in Kroatië waren .

In de stad staat heel provocerend aan de ene kant van de brug op een berg een Christus kruis .

Toch nog niet helemaal de haat ingedamd zo voelt het.

De brug is prachtig , een heel mooi bouwwerk  met ruw marmer bekleedt, we zijn blij dat we hier naar zijn wezen kijken.

Op de brug staan jonge jongens van een plaatselijk zwemclub die voor geld van de brug  af in het water springen .  Dit geld word zoals ze zeggen geschonken aan de weduwe van oorlogslachtoffers.

 Verder fijn gereden en op het laatst in een haventje ik en Regina heerlijk ijs gegeten O,o wat was die ijsco groot we konden het niet op .   Hans en de vissen hebben een handje geholpen .  Het was een hele fijne dag vandaag .

 

 

 

 

 

24-9-2007.   Sibenik – Kransja Gora 550km

Slovenie (Hotel Lek)

Nou de laatste dag van de georganiseerde reis , dit belooft nog een flink dagje sturen te worden.

De eerste 170km gaan over de snelweg , dan gaan we helemaal over de kustweg langs de Adriatische zee. Dit is een kronkelende weg die zich om de bergen heen heeft geplakt , aan de ene kant de zee en de andere kant wit geel gesteente .

Het is tot het eind toe sturen sturen en nog eens sturen.

Onderweg een joekel van een hamburger gegeten , en lekker dat ie was .

 

Op het eind van de route mag je 50

haarspeldbochten nemen, die ik graag aanduid als kuitenbijters. De (zeer)

krappe bochten bestaan veelal uit kinderkopjes. Met regen of nat wegdek is

het best te doen al blijft voorzichtigheid geboden. Het gebied waar je dan door

heen rijdt heet de Julische Alpen. Gelukkig ligt het hotel, na het nemen van de

laatste haarspeldbocht, binnen handbereik. De Julische Alpen is een natuurreservaat

en staat op de werelderfgoed lijst van de UNESCO. De hoogste berg,

de Triglav meet 2864 meter en je kunt de top bijna aanraken, zo dicht komen

we daar voorbij. Wanneer je voor deze route kiest, dan is het wel opletten geblazen.

Vanaf Socka lopen er wel eens schapen op de weg, die nietsvermoedend

jou geduld op de proef stellen.

 

                              

 

Hier boven beschreven stukje was voor mij een toetje wat erg bitter was , ik was moe mijn concentratie kwijt maakte foutjes met de bochten aansnijden. Ik had het helemaal gehad en was heel blij dat ik er was. Hans vond het de smaak hebben van een Bossche Bol , zat te flippen  op zijn motor , en stapte er likkenbarend vanaf .

 Hij kreeg dan ook te horen dat het niet normaal was hoe hij reed op zijn Gold-Wing en dat het maar goed was dat ie ABS op zijn motor had. Wat dat voor rijstijl is geweest vul zelf maar in !!!!

Wat een verrassing  onze motormaatjes hadden champagne  besteld en stonden met een spuitende fles mij op te wachten.

Anton en Annie Kusters, Geert-Jan Blauw, Ben ,Martie en Regina en Hans, ik Annemarie hebben geproost op de goeie afloop van de wel heel avontuurlijke reis .

De organisatie verdiend een dikke  pluim, het was TOP.

 

25-9-2007 Kransja  Gora – Wertheim. 675km

26-9-2007 Wertheim – Thuishonk De Bikers. 500km

In 2 dagen naar huis gereden over de snelweg , was wel saai maar het schiet wel op .

Onderweg nog heel slecht weer gehad , regen storm maar de stal rook je en dat was een veilig gevoel. Onderweg afscheid genomen van onze motormaatjes en door naar Rosmalen.

Thuis komen alle belevenissen langzaam naar boven , en we zijn het er over eens 

 

 

                                              

 

 

                                                 “ WE HEBBEN HET TOCH WEER GEFLIKT SAMEN “.

 

                                                                                               terug